Dag 10: Santiago de Cuba

Vandaag staat een stadswandeling en rondrit door Santiago de Cuba op het programma. Vannacht werden we danig in onze slaap gestoord door een volledig dronken trompetist die lallend, schreeuwend en toeterend over het plein wankelde. Helaas liet hij zijn trompet niet kapot vallen en viel hij ook niet in een dronken slaap. Pas tegen een uur of drie hield de dronkelap het voor gezien.

We gaan, voordat we gaan ontbijten, eerst naar het dakterras om het uitzicht te bewonderen.

's Avonds is er altijd muziek op het dakterras van het hotel. Daar moet entreegeld voor betaald worden maar voor hotelgasten is het gratis.
Dit betekent dus dat het voor de meeste Cubanen niet te betalen is.

Het restaurant is in feite een open veranda van het hotel, dus je hebt een prachtig uitzicht op het plein.

Het ontbijt is vandaag geen buffet, maar alles wordt ons netjes gebracht.

Eerst het nodige fruit, dan wat kleine broodjes en tenslotte een omelet. Dit alles weggespoeld met koffie of thee met een glas vruchtensap.

Tijdens het eerste gedeelte van de stadswandeling worden we voortdurend lastig gevallen door bedelaars, maar na een tijdje druipen ze af. Op een enkeling na natuurlijk.

De straten van Santiago de Cuba zijn chaotisch en druk. Wat in positieve zin opvalt is dat er bijna geen rommel op de straten ligt.

Opvallend zijn de portalen voor electiciteitskabels boven de straten. Sommige van de portalen zijn niet meer in gebruik, maar zijn vaak niet weggehaald.

De kathedraal is imposant en luxe afgewerkt.

Buiten de kathedraal is een groep mensen met de fitness bezig.

Op het plein staat een groepje muzikanten swingende muziek te spelen.

Aan de andere kant van het plein staat een rij mensen voor de bank om geld op te halen.

Als iedereen genoeg kathedraal gezien heeft wandelen we verder de stad in. Mabel wees ons de Casa de la Trova aan, waar elke avond muziek wordt gemaakt.

Ook hier weer van die typische portalen voor de electriciteitskabels.

Op straat stond een enorm verbouwde Renault Dauphine.

Even ter vergelijking: Zo ziet een Renault Dauphine er van origine uit. Met de motor achterin, en voorin zit de bagageruimte.

In deze straat is een nog vrijwel originele woning die zo bewaard is gebleven omdat het gebruikt wordt als muziekhuis.

Toen dit gebouw nog een woonhuis was lagen de slaapkamers aan de binnenplaats. Aan de straatzijde lag de 'mooie kamer' met in het midden de opslagplaatsen en de keuken.

De tralies voor de ramen en deuren zijn in eerste instantie alleen als mode-artikel onststaan, om de rijkdom te laten zien. De eerste tralies waren van hout en later werdt er gesmeed staal gebruikt. Over het algemeen zijn de meest versierde smeedijzeren tralies het oudste. Vandaag de dag worden de tralies meer en meer voor de veiligheid gebruikt.

Dit is het Bacardi-museum, het oudste museum in Santiago de Cuba.
De Bacardi rum kwam van origine uit Santiago de Cuba. Het merk is in amerikaanse handen gevallen, maar de originele fabrieken staan nog steeds in Santiago de Cuba.
De nu amerikaanse Bacardi heeft behalve de naam niets met de originele Bacardi rum te maken. Wie de echte Bacardi rum wil proeven moet dus een flesje Santiago de Cuba rum kopen.

We wandelen verder door de straten van Santiago de Cuba naar de plaats waar Jos met de bus op ons staat te wachten.

Smile! Je weet nooit of iemand je op de foto zet.

Jos heeft de bus geparkeerd in een straat die uitkomt op het mooie Het Plaza de Dolores.

In het parkje naast de bus was dit leuke beeldje geplaatst.

Santiago de Cuba heeft een grote rol gespeeld in de Cubaanse revolutie. Vandaar deze dankbetuiging van Fidel Castro.

Onze eerste stop tijdens de stadstoer is de voormalige kazerne, die een grote rol heeft gespoeeld in de revolutie.

Heden ten dage is de voormalige kazerne een school. Een gedeelte van het complex is ingericht als museum van de revolutie.

Aan de overkant van de weg staan nog een aantal bewaarde huizen van de officieren.

Het museale gedeelte ligt aan de straatkant van het complex.
De kogelgaten in de muren van het museum zijn nep. Er zijn slechts een paar echte kogelgaten in de muren, maar die zijn veel verder naar rechts.

v

In het voorportaal van het museum hangen foto’s van staatshoofden die een bezoek aan het museum hebben gebracht.
Omdat in het verleden is gebleken dat de meeste reisgezelschappen het museum niet zo interessant vonden heeft men besloten om het museum niet te bezoeken maar de middag vrij te besteden.

Op het voormalige exercitieterrein van de kazerne spelen nu schoolkinderen.

Op het kruispunt bij de kazerne in het Parc Histórico Abel Santamaría is een memorial voor de revolutie opgericht.

De kubus staat uiteraard op een betonnen sokkel, maar door de waterstralen naar boven en naar beneden geeft het de illusie dat de kubus op de waterstralen zweeft.

Onze volgende stop is het Cementerio Santa Ifigenia, met het graf van Fidel Castro en het mausoleum van José Martí.

Het graf van Fidel Castro is naar zijn uitdrukkelijke wens relatief eenvoudig.

Het monument voor de gevallenen.

Daarna lopen we door naar het mausoleum van José Martí.

Overal rond de graven en het mausoleum staan militaire wachten. Laat je niet foppen doordat de wachten stijf in de houding blijven staan. Hun ogen volgen iedereen, en ze kunnen direct ingrijpen mocht dat nodig zijn. Elk half uur wordt de wisseling van de wacht gedaan. Als je bedenkt dat de wachten de hele tijd doodstil staan in die hitte is het al een hele uitdaging om het halve uur vol te houden.

Wisseling van de wacht.

Nogmaals de wisseling van de wacht, maar dan vanaf een andere hoek gefilmd.

In het mausoleum staat een beeld van José Martí, met beneden de laatste rustplaats met de Cubaanse vlag er overheen gedrapeert.

De marmeren weg en het gedenkteken met de vlam voor José Martí, gezien vanaf het mausoleum.

We verlaten het mausoleum en lopen via de begraafplaats terug naar de bus. De diverse marmeren familiegraven zijn zondermeer indrukwekkend.

Dit is het familiegraf van de Bacardi's.

Veel toeristen vergissen zich met dit familiegraf. Ook een Bacardi, maar niet van DE Bacardi van de rum.

Op weg naar de bus kwamen we op de parkeerplaats dit juweeltje tegen.
Oude amerikaanse auto's zie je in Cuba zo veel dat het inmiddels heel gewoon is, maar klassieke scooters zie je niet veel.

Onderweg naar het plein van de revolutie zien we deze draisine rijden. Veel spoorlijnen zijn niet meer in gebruik dus zijn ze heel goed bruikbaar voor dit alternatieve vervoer.

Het plein van de revolutie (Plaza De La Revolucion) is een beetje zoals je kan verwachten: Een enorm plein met een indrukwekkende achtergrond waar tienduizenden mensen zich kunnen verzamelen.

Dit is het Antonio Maceo Monument, ter ere van José Antonio de la Caridad Maceo y Grajales. Hij was een belangrijk onafhankelijkheidsstrijder en militair leider in Cuba.

De grote palen beelden de manchetes uit waarmee de bevolking mee gevochten zou hebben tijdens de revolutie.

Rond het plein staan inspirerende borden.

Via de villawijk rijden we de stad uit en gaan op weg naar het fort Castillo del Morro. Bij de villa van de familie Bacardi mogen we even uit de bus voor wat foto’s.

De familie heeft een oude MIG-15 in de tuin staan als klimtoestel voor de kinderen.

Een paar straten verder komen we langs de villa’s van het gewone volk.

We rijden verder langs de kust van de baai naar het fort 'Castillo del Morro'.

Aan de monding van de baai van Santiago de Cuba staat het fort 'Castillo del Morro'. Het fort is afwisselend fort en gevangenis geweest.

Het mechanisme van de ophaalbrug van het fort.

Het fort bestaat uit vele gangetjes, trapjes en kamertjes.

Maquette van het fort.

Vanaf het hoogste punt van het fort heb je een geweldig uitzicht.

Het gesprek tussen een vader en zijn kleine zoontje was wel grappig.
Vader: El fuerte protegió la ciudad contra los piratas. (Het fort beschermde de stad tegen de piraten.)
Zoontje: ¿Los piratas eran guerrilleros? (Waren de piraten de guerrilla's?)
De vader moest toen het zoontje het verschil uitleggen tussen piraten en guerrilla's. Dat viel niet mee want de guerrilla's van de revolutie zijn helden, en de piraten in de boeken en de films zijn vaak ook coole helden. Wat is het verschil dan?

Dag schoonheid.

Erg mooie vergezichten in baai van Santiago. In de baai ligt ook nog een werf van Damen Shipyards, die we in Nederland ook kennen.

Faro del Morro, de vuurtoren van Santiago de Cuba.

De middag hebben we vrij te besteden. We gaan eerst op zoek naar water. Verschillende supermercado’s hadden van alles, maar geen water. Uiteindelijk hebben we in een staatswinkel een plastic met zes anderhalve liter flessen water kunnen kopen.

Toen de buit binnen was gingen we op zoek naar een lunch. We wandelden de winkelstraat in, en kwamen een leuk restaurantje tegen. Het zag er netjes uit, dus wij naar binnen.

Achter de zaak was een soort van binnentuin waar het goed toeven was. Er was niet echt een lunch te krijgen, maar het kostte niet alles dus hebben we allebei een karbonade met een drankje besteld.

Plotseling vielen er een paar druppels regen. Het personeel verzocht ons om binnen te gaan zitten, wat we maar gedaan hebben.
Het eten viel beslist niet tegen, en de rekening ook niet. Twee maaltijden met elk twee drankjes voor dertien CuC zoveel. We hebben het maar afgerond op vijftien.

Na de lunch zijn we naar bed gegaan voor een siesta. Plotseling werden we gewekt door gezang en lawaai buiten op straat. Dat bleek een Santa Maria processie te zijn.

Na ons opgefrist te hebben gaan we naar beneden en hebben hebben we wat gelezen en het verslag bijgewerkt. Beneden zitten al meerdere mensen van het reisgezelschap, en gezamelijk besluiten we naar het Thoms & Yadira visrestaurant vlakbij het hotel te gaan.

Een stel knapen vertelden dat het restaurant helemaal vol zat, maar dat er wel plaats genoeg was in het restaurant verderop. Plotseling komt de eigenaar van Thoms & Yadira woedend naar buiten stuiven. Er volgt een woordenwisseling in rap Spaans en de jongens druipen af. De eigenaar legt uit dat hij veel last van deze jongens heeft die valse informatie verstrekken. Het restaurant zat helemáál niet vol, maar die knapen proberen elke keer de klanten met leugens weg te lokken naar hun eigen restaurant.

We volgen de eigenaar naar boven, waar een aantal tafeltjes tegen elkaar geschoven wordt zodat we als groep bij elkaar kunnen zitten.

Tot onze verassing bleken er nog meer leden van ons reisgezelschap hier te dineren.

En later schoven er nog een aantal reisgenoten aan, zodat op het laatst het hele reisgezelschap met uitzondering van Jacques en Arno in het restaurant zaten.

De inrichting van het restaurant is bijzonder kunstig.

De eigenaar komt gezellig met ons een praatje maken.

Het eten is uitstekend. Helaas voor de wijndrinkers was er maar 1 fles witte wijn voorradig omdat er moeilijkheden waren met de levering. Dan maar een ander drankje kiezen.

Na de maaltijd kwam de rum op tafel. Na nog even lekker nagepraat te hebben onder het genot van de rum was het tijd om de rekening te vragen en naar het hotel terug te lopen.

We besloten om nog een drankje te nemen in de bar van het dakterras van het hotel.

Het gezelschap was prima, de drankjes ook, de muziek redelijk maar hard. Helaas begon de omgeving steeds minder leuk te worden: Er kwamen steeds meer hoertjes met hun pooiers naar boven om een rijke toerist aan de haak te slaan oftewel in bed te krijgen. Dat blijkt een gevolg van de vrij hoge toegangsprijs (5 CUC) voor niet-hotelgasten en het feit dat vrij veel rijke toeristen in het hotel verblijven. Het hotelpersoneel staat dit soort praktijken blijkbaar oogluikend toe. Toen er ook nog aan de diverse tafeltjes sigaren opgestoken werden hadden we er genoeg van en gingen naar bed.
De volgende ochtend hoorden we dat de leden van ons gezelschap die op de bovenste etage logeerden flink last hadden gehad van de muziek die tot drie uur doorging en het flink doorklinkende getikketak van naaldhakken op de marmeren vloer van het dakterras.